Blog: De brand

(datum Blog 27-02-2021)

En toen reikten de vlammen tot aan het plafond van de keuken. Ik kwam net terug uit het hotel waar ik één van de hotelgasten zijn diner in zijn kamer had geserveerd en het alarm loeide me al van een afstand toe. "Dit is een ramp", schoot er door mijn hoofd. Adrenaline schoot naar ongekende hoogten.

Het eerste wat ik deed was naar het gasfornuis lopen -daar waar het begonnen leek te zijn - om de brandblusser te pakken en de brand te blussen. Een kansloze actie. Het was er al te heet, en bovendien kon je er bijna geen adem meer halen. 

Daarna schoten mijn gedachten naar mijn gezin. De kinderen waren in ons woonhuis, dat grenst aan de keuken. Dus ik naar het woonhuis. Er was volop rookvorming, doordat de deuren open stonden. Maar de vlammen hadden het huis nog niet bereikt. Onderweg zag ik mezelf in de spiegel van de gang. Roetpiet, zou een mooie benaming zijn. Grote ogen met daarboven verschroeide wenkbrauwen staarden me aan. Maar er was geen tijd om daar bij stil te staan. Ik trok mijn kinderen, gekleed in een pyjama en met blote voeten, uit hun kamers en bracht ze naar het hotel, dat op dat moment veilig ver van de brand was.

Ondertussen had de hotelgast, het brandalarm ook gehoord en was polshoogte komen nemen. Hij had 112 al gebeld. Maar we waren er nog niet, want Karin was kwijt. Ik weer terug naar de keuken. Ze zou toch niet in de keuken zijn gaan kijken om mij te zoeken? Ik kom niet ver, het is daar echt niet meer te doen, maar ik loop door. Voor zover ik het kan zien, geen Karin. Wel hoor ik de brandweersirenes vlakbij, die zijn er bijna.  Ik stik bijna, en kom nog maar amper uit de keuken. En dan is Karin er opeens weer. Ze bleek in de kelder te zijn, en via de buitendeur aan de rook te zijn ontsnapt. Wat een opluchting, iedereen is veilig, dat is het enige wat op dat moment echt belangrijk was.  

23 December 2020 is een gedenkwaardige datum. De avond waarin we ons eens temeer realiseerden, hoe weinig materiële zaken je nodig hebt om je een rijk mens te voelen, en tegelijkertijd de avond waarin de vlammen een deel van ons bedrijf verwoestten. Zo’n brand hoop ik nooit meer mee te maken. De schade was groot. De keuken total loss en de voorste restaurantzaal zwaar beschadigd door het roet.

Zo snel als de vlammenzee zich uitbreidde, zo snel gaat het herstel natuurlijk niet. Iets is meestal eerder kapot gemaakt dan dat het weer gerepareerd is. Maar zo mooi als het nu gaat worden, was het voor de brand niet. En dan is het begrip ´tijd´ een betrekkelijk iets.

We zijn inmiddels twee maanden verder. Ups en downs wisselden zich af. Eerst werd er schoongemaakt en gestript. Dat was een periode van afscheid nemen van veel dingen waar ik zo in de loop der jaren toch wel een beetje aan gehecht was geraakt.

En nu  zijn we bezig met een fase van herstel en vervanging. En dat is natuurlijk wel heel leuk, want je ziet het iedere dag mooier en completer worden. De stip op de horizon is gezet op de derde week van maart. Die stip, die het moment dat de renovatie gereed is symboliseert, zien we steeds groter worden. En dat maakt dat wij  -ondanks de rare tijden waar we in zitten- positief gestemd zijn.

Volgende keer meer over de restyling van het hotel, want door alle commotie over de brand, zijn we die een beetje ‘vergeten’ te melden.

 
PS: Op de foto’s hieronder het ontwerp dat Van Houte Interieur maakte voor het restaurant. Zo gaan we het doen! Hopelijk bent u net zo enthousiast als wij.

Blog Eric: Op slot ...

(Datum blog: 13-02-2021) 

Met zo’n titel denkt iedereen direct aan de lockdown waar we middenin zitten. En dat is beslist een logische gedachtegang. Want ja al vanaf half oktober zitten wij -net zoals de meeste andere horecabedrijven- ‘op slot’.

Maar deze keer bedoelde ik met ‘op slot’ toch wat anders. En wel het volgende. 30 Jaar geleden begon ik, amper negentien jaar oud, samen met mijn vader Restaurant ’t Veerhuis. De toenmalige burgemeester van St Philipsland, de heer T.A. Vogel,  gaf ons de vergunning voor het restaurant op voorwaarde dat het geen ‘kroeg of café’ zou worden. Dus geen barkrukken aan de bar. Dat was prima voor ons. Ik had daarvoor drie jaar een cafétaria gehad in Oud Vossemeer -ik was, achteraf bezien, eigenlijk te jong daarvoor- en had daarmee direct genoeg ‘café werk’ voor de rest van mijn leven gedaan. En aangezien wij zelf grote visliefhebbers waren en zijn, en dan vooral de vis van de Oosterschelde en Noordzee, lag het voor de hand om er een visrestaurant van te maken.

Zo gezegd zo gedaan, dertig jaar lang lekker gedraaid. En toen kwam corona met een lockdown. Maar zoals gezegd, daar wil ik het nu eens niet weer over hebben. Wat bedoel ik dan met 'op slot'? Ik bedoel hiermee de deur van de kelder. Deze zat op slot. En dat is normaal niet zo erg, maar ik kon de sleutel nergens meer vinden. De eerste dag denk je dan, misschien vind ik hem morgen wel. Maar na een week, werd het toch wel heel vervelend. Zo nu en dan wil je in en uit de kelder kunnen lopen. En als straks de lockdown er weer af is, is de kelder de plaats waar veel van onze hotelgasten hun fietsen overdekt in kunnen zetten. Voorzichtig had ik een slotenmaker gebeld, of hij een nieuw slot op de kelder zou kunnen zetten. Ja dat kan, kost geld, en hij had het heel druk, dus het duurde ook wel even. Kortom van dat gesprek werd ik niet echt vrolijker.

En toen, uit het niets, kwam mijn zoon Jasper met de sleutel aangelopen. “Gevonden, hij lag op het buffet in het restaurant.” Op het buffet? Wat moest Jasper daar doen. Ik vroeg het hem. “Nou gewoon verstoppertje spelen met mijn vriendje. Ik houd van de corona, het restaurant is dicht, en weet je hoe goed je je kan verstoppen in het restaurant?” Tja, zo is toch nog iemand blij met de lock down. En ik was niet blij, maar dolgelukkig,  met het feit dat de sleutel weer gevonden was.

Mensen die mij kennen, weten dat ik niet zo filosofisch ingesteld ben. Maar dit zette me toch aan het denken. Als iets wegvalt wat er jarenlang is, mis je het meer dan dat je je op voorhand kan voorstellen. En als je het dan weer terug krijgt, ben je zo blij als een kind. Dolgelukkig gewoon.  Zou het straks ook zo zijn, als de corona-lockdown eraf gaat, en we ook van die kant niet meer verplicht op slot zitten? Wat mij betreft wel. En hopelijk denken onze gasten er ook zo over.


 
PS: De renovatie na de brand in de keuken is in volle gang. En het wordt mooi. Volgende keer meer daarover.

 

Brand in de keuken

(28-12-2020)
Soms zit het mee en soms zit het tegen ... Onze kerstdagen waren dit jaar letterlijk on fire ???? ..... een brand op 23/12 zorgde ervoor dat de hele keuken is uitgebrand (video), de roetschade is vooral in het voorste gedeelte van het restaurant ernstig... De brandweer uit Sint Philipsland was razendsnel ter plaatste en zo werd erger voorkomen. Gelukkig is iedereen ongedeerd, daar ben je na zoiets extra dankbaar voor. En met die gedachte zijn we de kerst toch weer positief doorgekomen. Direct na de kerst is er volop begonnen met de schoonmaak. De verwachting is dat alles weer op orde is omstreeks half maart 2021.